Co robić na Stromboli?
Zaktualizowano:
Stromboli czeka na tych, którzy są gotowi na prawdziwe wrażenia
Spędziłam na Stromboli trzy dni w maju i było to najbardziej intensywne doświadczenie ze wszystkich wysp, na których byłam. Pierwszą rzeczą po przyjeździe było zapisanie się na wieczorne wejście do krateru z przewodnikiem. Wspinaczka trwa około trzech godzin, ale kiedy widzisz, jak lawa wyrzucana jest w ciemność nieba, zapominasz o zmęczeniu. Trzeba być w dobrej formie fizycznej, bo ścieżka jest stroma, a wulkaniczny pył zabija wszystko.
Poza tym pływałam przy czarnych plażach Ficogrande i Piscità. Woda tam jest krystalicznie czysta, choć wchodzenie nie jest wygodne przez ostre kamienie. Obeszłam też wioskę San Vincenzo – jest malutka, ale ma kilka trattorii ze świetną rybą z grilla. Wieczorem, gdy słońce zachodzi za Sciara del Fuoco, niebo robi się różowo-fioletowe i ten darmowy spektakl jest nie gorszy niż erupcja.
Jeśli masz czas, weź łódkę dookoła wyspy. Zobaczysz wtedy Strombolicchio – skałę z latarnią morską, i właśnie z wody widać, jak lawa spływa do morza. Pływałam rano, gdy wiatr jeszcze się nie rozpędził, i było to spokojniejsze niż wieczorny rejs.
Może być również przydatne:
Polecamy zapoznać się ze wszystkimi dostępnymi wycieczkami wokół Stromboli: z Tropei od 44 euro; z Milazzo od 72 euro; z Lipari od 35 euro.
Szczególnie polecamy wycieczkę statkiem z Milazzo na Panareę i wieczorny Stromboli od 94 euro.
Warto również zapoznać się z obszernymi artykułami na naszej stronie internetowej: Wyspa Stromboli: Czy warto? (jak się tam dostać z Sycylii, co warto zobaczyć i zrobić, wycieczki do wulkanu); Wyspy Liparyjskie: Czy warto? (dlaczego warto odwiedzić, gdzie się znajdują i jak się tam dostać z Sycylii, wycieczki, co można zobaczyć).
Co robić na Stromboli?
Poradzicie, czy w ogóle warto odwiedzać wyspę Stromboli? Mamy tylko 10 dni na całą Sycylię i nie jestem pewna, czy trzeba poświęcać cały dzień na tę wyspę. Może wystarczy po prostu popatrzeć na nią z morza?
Magdalena
Nocne wejście zmieniło moje wyobrażenie o wulkanach
Max Wallner
Przyjechałem na Stromboli bez szczególnych planów, po prostu chciałem zobaczyć aktywny wulkan. Okazało się, że samo patrzenie nie wchodzi w grę – trzeba albo iść na górę z grupą, albo obserwować z daleka z łódki. Wybrałem pierwszą opcję. Przewodnik zabrał nas o czwartej po południu i szliśmy do zmroku. Najpierw przez zarośla, potem wulkanicznym żużlem, który chrzęści pod nogami i cały czas się obsypuje.
Na szczycie czekaliśmy około godziny. Erupcje zdarzają się co piętnaście-dwadzieścia minut, i kiedy widzisz, jak kamienie lecą w powietrze razem z ogniem, serce bije inaczej. Przewodnik opowiadał, że Stromboli wybucha bez przerwy już od kilku tysięcy lat, dlatego nazywają go „latarnią Morza Śródziemnego”. Zejście było szybsze, ale kolana dostały swoje.
Zdążyłem też przejść się do starego obserwatorium i zjeść granita cytrynową w barze na nabrzeżu. Wyspa jest mała, nie ma tu dużych hoteli ani rozrywek, ale atmosfera jest bardzo spokojna.
Woda, kamienie i wulkaniczny pył wszędzie
Kiedy stanęłam na pomoście, pierwszą rzeczą, która mnie uderzyła, była cisza. Nie ma samochodów, tylko skutery i rowery. Wypożyczyłam rower na dwa dni i objeżdżałam wszystkie dostępne zakątki. Drogi są wąskie, miejscami podjazdy strome, ale to jedyny sposób, żeby dotrzeć do oddalonych plaż, jeśli nie chcesz iść pieszo.
Na plaży Forgia Vecchia pływałam wśród czarnego piasku i patrzyłam, jak fale rozbijają się o skały. Kąpiel nie zawsze jest wygodna, bo kamienie ostre, ale widok rekompensuje niedogodności. Weszłam też na Osservatorio – to platforma na wysokości około czterystu metrów, stamtąd widać Sciara del Fuoco i można zobaczyć małe wyrzuty nawet w dzień.
Wieczorem siedziałam w San Bartolo w małej piekarni, gdzie pieką chleb w piecu opalanym drewnem. Gospodyni opowiedziała, że na wyspie mieszka trochę ponad trzysta osób, a zimą jest tu zupełnie pusto. Wróciłabym tu jeszcze, ale już na dłużej.
Łódka dookoła wyspy dała niespodziewaną perspektywę
Nie mogłem wejść na wulkan przez problemy z kolanami, więc zdecydowałem się wynająć miejsce na wieczornej wycieczce łodzią. Okazało się, że to świetna alternatywa. Odpłynęliśmy o siódmej wieczorem i popłynęliśmy wzdłuż zachodniego wybrzeża do Sciara del Fuoco – to stok, gdzie lawa spływa prosto do wody. Kapitan zatrzymał łódź jakieś dwieście metrów od brzegu, wyłączył silnik i czekaliśmy.
Gdzieś po dwudziestu minutach zaczęła się erupcja. Kamienie leciały w dół czerwonymi smugami i było słychać głuche uderzenia. Zapach siarki dolecał nawet do nas. Kapitan powiedział, że czasem lawa dociera do wody i tworzy parę, ale tego wieczoru zatrzymała się wyżej. Zrobiliśmy rundkę wokół Strombolicchio – to osobna skała z latarnią morską, bardzo fotogeniczna o zachodzie słońca.
Wróciliśmy już po ciemku. Wycieczka trwała trzy godziny i był to najlepszy sposób, żeby zobaczyć wyspę z innej strony.
Kuchnia tu prosta, ale smaczna
Przyjechałam na Stromboli nie tyle ze względu na wulkan, co dla spokoju. Zatrzymałam się w małym affittacamere przy San Vincenzo i poranki spędzałam na tarasie z kawą. Gospodarz polecił mi kilka miejsc, gdzie można zjeść bez turystycznego zgiełku. Jedno z nich – trattorii Osservatorio, gotują tam świeżą rybę, którą rybacy przynoszą co rano. Jadłam tam trzy razy i za każdym razem brałam coś innego: najpierw tuńczyka z grilla, potem spaghetti z jeżowcami, a ostatnio pieczoną doradę.
Znalazłam też mały sklepik, gdzie sprzedają kapary uprawiane na wyspie. Rosną tu między kamieniami i smak mają bardziej intensywny niż zwykłe. Kupiłam kilka słoiczków do domu.
Wieczorami spacerowałam uliczkami, gdzie prawie nikogo nie było. Raz spotkałam grupę, która wracała z wulkanu – wszyscy w pyle, zmęczeni, ale szczęśliwi. Nie żałuję, że nie poszłam na górę. Wystarczyło mi to, co zobaczyłam z nabrzeża.
Wyspa zmusza do zwolnienia tempa
Kiedy przyjechałam na Stromboli, miałam listę tego, co chcę zdążyć. Ale już po kilku godzinach zrozumiałam, że tu nie o listy chodzi. Internet działa słabo, sklepów mało i wszystko zamyka się wcześnie. Przestałam się spieszyć i po prostu chodziłam, dokąd oczy poniosą.
Któregoś ranka weszłam do Chiesa di San Vincenzo – mały kościółek na wzgórzu, stamtąd widać obie wioski i morze. Później poszłam do Punta Lena, gdzie jest naturalny basen między skałami. Woda tam cieplejsza niż na otwartej plaży i można pływać godzinami.
Nie zdążyłam na wieczorne wejście, bo miejsca skończyły się dwa dni przed moim przyjazdem. Ale zobaczyłam erupcję z tarasu restauracji – małe błyski na ciemnym stoku. To nie robi takiego wrażenia jak z bliska, ale i tak dziwnie jest sobie uświadamiać, że pod tobą żywa ziemia.
Może być również przydatne:
Polecamy zapoznać się ze wszystkimi dostępnymi wycieczkami wokół Stromboli: z Tropei od 44 euro; z Milazzo od 72 euro; z Lipari od 35 euro.
Szczególnie polecamy wycieczkę statkiem z Milazzo na Panareę i wieczorny Stromboli od 94 euro.
Warto również zapoznać się z obszernymi artykułami na naszej stronie internetowej: Wyspa Stromboli: Czy warto? (jak się tam dostać z Sycylii, co warto zobaczyć i zrobić, wycieczki do wulkanu); Wyspy Liparyjskie: Czy warto? (dlaczego warto odwiedzić, gdzie się znajdują i jak się tam dostać z Sycylii, wycieczki, co można zobaczyć).